ၿပီးခ့ဲသည့္ ေအာက္တုိဘာ ၁၀ ရက္ဝန္းက်င္ေလာက္က ညီတစ္ေယာက္လုိ
ခင္မင္သည့္သူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ထံ ဖုန္းဆက္၍အကူအညီတစ္ခုေတာင္းသည္။
ယခုေအာက္တုိဘာလ ေနာက္ ဆုံးပတ္ထဲတြင္ သူတို႔ႏွစ္ (၁၉၉၅ ခုႏွစ္)
ဆယ္တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားစုေပါင္း၍ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းတြင္
သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ဆရာ၊ ဆရာမေဟာင္းမ်ားကုိ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့သည့္ပဲြတစ္ခု
က်င္းပရန္ရွိပါသည္တဲ့။ ထုိပဲြအတြက္ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကုိ
ကန္ေတာ့သည့္ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးတစ္ခုေရးေပးပါရန္ အကူအညီေတာင္းခံလာပါသည္။
ဤအေၾကာင္းႏွင့္ဆက္စပ္ၿပီး ဟုိေခတ္က ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရးႏွင့္
ယေန႔ေခတ္ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရးကုိ ေတြးမိရာမွ ယခုစာစုကုိကၽြန္ေတာ္ေရးမိျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူမ်ဳိးသည္ဆရာကုိ အလြန္႐ုိေသတတ္ၾက၏။ အာစရိယဂုေဏာအနေႏၲာဟုပင္ဆုိၾကသည္။ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးတြင္ သြတ္သြင္းကာ မိဘႏွင့္သာမက ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာရတနာျမတ္သုံးပါးႏွင့္ပင္ တစ္တန္းတည္းအရာသြင္းၾက၏။ ဆရာဟုဆုိလုိက္သည္ႏွင့္ပင္မိမိသင္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ၊ မသင္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ကအလုိလုိကိုင္းညြတ္တတ္ၾက၏။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ထြက္ခြာၿပီးေနာက္ ပုိင္းတြင္လည္း ဆရာတို႔၏ ေက်းဇူးတရားကုိ မေမ့မေလ်ာ့ရွိတတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕ အနယ္နယ္၌ အာစရိယပူေဇာ္ပဲြမ်ားကုိ ခမ္းခမ္းနားနား က်င္းပၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ကုိယ့္ကုိပညာသင္ေပးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကုိ အလြန္ပဲခ်စ္ေၾကာက္႐ုိေသရွိၾက၏။ ယခုအသက္အရြယ္ေရာက္လာသည့္တုိင္ ဆရာေဟာင္းႀကီးမ်ား ႏွင့္ လမ္းမွာမေတာ္တဆပတ္ပင္းဆုံမိသည့္အခါမ်ား၌ ႐ုိေသသမႈျဖင့္ စိတ္ကအလုိလုိႏွိမ့္ခ်ဦးညႊတ္မိ တတ္၏။ ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ကားဆုိဖြယ္ရာမရွိ။ ကုိယ့္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကုိ ခ်စ္စႏိုးျဖင့္နာမည္ အေျပာင္အျပက္မ်ားေတာ့ ေပးထားၾက၏။ဝဝပုပုဆရာကုိ ေမာင္ကမာၻ၊ အသားမည္းမည္းဆရာကုိ ကပၸလီ၊ ခပ္ဝဝ သိပၸံသင္သည့္ဆရာကုိ သိပၸံေမာင္ဝ၊အျပစ္တစ္ခုခုေတြ႕လွ်င္ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ေျပာေနတတ္သည့္ဆရာမအပ်ဳိႀကီးကုိ ေဒၚရစ္စသည့္ျဖင့္ ကြယ္ရာမွာေခၚၾကေသာ္လည္း ဆရာ၊ ဆရာမတုိ႔ကုိ မုန္းသည့္စိတ္မ်ဳိး၊ ၿငိဳျငင္သည့္စိတ္မ်ဳိး၊ ၿငိဳျငင္သည့္စိတ္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စိတ္မွာ တစ္ခါမွမေပၚခဲ့ဖူးေပ။ စေန၊ တနဂၤေႏြလုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ဳိး၌ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက သူတုိ႔အိမ္အလုပ္မ်ား ေခၚခုိင္းလွ်င္ပင္ မၿငိဳမျငင္သြား၍ လုပ္ကုိင္ေပးခဲ့သည္ပင္။
ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကလည္း ဘယ္တပည့္ကုိမဆုိ မုန္းတီးသည့္စိတ္၊ အၿငိဳးအေတးထားသည့္ စိတ္ျဖင့္ ႐ုိက္သည္ဟုဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့။ သင္ခန္းစာတစ္ခုကုိ နားမလည္လုိ႔ ေက်ာင္းမွာပဲေမး၊ေမး၊ အိမ္ကိုပဲ လုိက္ေမးေမးစိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပသည္။ယုတ္စြအဆုံး ကုိယ္စာသြားေမးသည့္အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားလ်က္ႏွင့္ ႀကံဳလွ်င္ပင္စားလက္စပန္းကန္ကို တန္းလန္းထားခဲ့ၿပီး လက္ေဆးလက္သုတ္ကာ ခ်က္ခ်င္းထ၍ ရွင္းျပတတ္ၾကေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားသည္ ဆရာ၊ဆရာမေဟာင္းႀကီးမ်ားကုိ ႏွစ္စဥ္ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕နယ္မ်ားဆုိလွ်င္ ေငြရတုဆရာကန္ေတာ့ပဲြသုိ႔ပင္ ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ေလသည္။
ယေန႔ေခတ္တြင္ကားပညာသည္ ေရာင္းကုန္တစ္ရပ္ျဖစ္လာသည္။ လစာနည္းပါးျခင္းကုိ အေၾကာင္း ျပဳကာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ က်ဴရွင္ဆရာတစ္ပုိင္းျဖစ္လာသည္။ သူငယ္တန္းမွ တကၠသုိလ္အထိ က်ဴရွင္မရွိေသာ အတန္းဟူ၍မရွိေတာ့ေပ။ မူလကစားဝတ္ေနေရးေျပလည္႐ုံ က်ဴရွင္ျပရာမွ ေနာက္ပုိင္းတြင္ေလာဘစိတ္တုိ႔ဦးစီးကာ က်ဴရွင္မွာေမးခြန္းေပးသင္တာေတြ၊ ကုိယ့္က်ဴရွင္မတက္ေသာ ေက်ာင္းသားကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ညစ္တာေတြ လုပ္လာေတာ့သည္။ ဆရာသည္ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါး ကုလားထုိင္ေပၚမွ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ ခုန္ဆင္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။
သည္အထဲစစ္အစုိးရလက္ထက္တစ္ေလွ်ာက္လုံးဆရာေတြကုိ အာဏာရွင္စ႐ုိက္သြတ္သြင္းေပးလုိက္သည္။ မူလတန္းေက်ာင္းမွသည္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြအထိ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးေပါက္ေတြ မွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက "တာဝန္" ဟူေသာ လက္ပတ္အနီႀကီးေတြပတ္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ေစာင့္ၾကပ္ေန ၾကသည္။ စာသင္ေသာဆရာက ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သည့္ စစ္ေဆးေရးအလုပ္လုပ္ေနရသည္။ ပညာသင္ရန္လာေသာ တပည့္မ်ားကုိလည္း တပည့္တုိ႔မျမင္ေတာ့။ ဆူဆူပူပူလုပ္မည့္သူမ်ား၊ မိမိတုိ႔အလုပ္ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ေပးမည့္သူမ်ားဟု သေဘာထားကာ ေက်ာင္းခ်ိန္ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေနာက္က် သည္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ေနာက္က်ရသည့္ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးမေန
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူမ်ဳိးသည္ဆရာကုိ အလြန္႐ုိေသတတ္ၾက၏။ အာစရိယဂုေဏာအနေႏၲာဟုပင္ဆုိၾကသည္။ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးတြင္ သြတ္သြင္းကာ မိဘႏွင့္သာမက ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာရတနာျမတ္သုံးပါးႏွင့္ပင္ တစ္တန္းတည္းအရာသြင္းၾက၏။ ဆရာဟုဆုိလုိက္သည္ႏွင့္ပင္မိမိသင္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ၊ မသင္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ကအလုိလုိကိုင္းညြတ္တတ္ၾက၏။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ထြက္ခြာၿပီးေနာက္ ပုိင္းတြင္လည္း ဆရာတို႔၏ ေက်းဇူးတရားကုိ မေမ့မေလ်ာ့ရွိတတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕ အနယ္နယ္၌ အာစရိယပူေဇာ္ပဲြမ်ားကုိ ခမ္းခမ္းနားနား က်င္းပၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ကုိယ့္ကုိပညာသင္ေပးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကုိ အလြန္ပဲခ်စ္ေၾကာက္႐ုိေသရွိၾက၏။ ယခုအသက္အရြယ္ေရာက္လာသည့္တုိင္ ဆရာေဟာင္းႀကီးမ်ား ႏွင့္ လမ္းမွာမေတာ္တဆပတ္ပင္းဆုံမိသည့္အခါမ်ား၌ ႐ုိေသသမႈျဖင့္ စိတ္ကအလုိလုိႏွိမ့္ခ်ဦးညႊတ္မိ တတ္၏။ ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ကားဆုိဖြယ္ရာမရွိ။ ကုိယ့္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကုိ ခ်စ္စႏိုးျဖင့္နာမည္ အေျပာင္အျပက္မ်ားေတာ့ ေပးထားၾက၏။ဝဝပုပုဆရာကုိ ေမာင္ကမာၻ၊ အသားမည္းမည္းဆရာကုိ ကပၸလီ၊ ခပ္ဝဝ သိပၸံသင္သည့္ဆရာကုိ သိပၸံေမာင္ဝ၊အျပစ္တစ္ခုခုေတြ႕လွ်င္ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ေျပာေနတတ္သည့္ဆရာမအပ်ဳိႀကီးကုိ ေဒၚရစ္စသည့္ျဖင့္ ကြယ္ရာမွာေခၚၾကေသာ္လည္း ဆရာ၊ ဆရာမတုိ႔ကုိ မုန္းသည့္စိတ္မ်ဳိး၊ ၿငိဳျငင္သည့္စိတ္မ်ဳိး၊ ၿငိဳျငင္သည့္စိတ္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စိတ္မွာ တစ္ခါမွမေပၚခဲ့ဖူးေပ။ စေန၊ တနဂၤေႏြလုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ဳိး၌ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက သူတုိ႔အိမ္အလုပ္မ်ား ေခၚခုိင္းလွ်င္ပင္ မၿငိဳမျငင္သြား၍ လုပ္ကုိင္ေပးခဲ့သည္ပင္။
ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကလည္း ဘယ္တပည့္ကုိမဆုိ မုန္းတီးသည့္စိတ္၊ အၿငိဳးအေတးထားသည့္ စိတ္ျဖင့္ ႐ုိက္သည္ဟုဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့။ သင္ခန္းစာတစ္ခုကုိ နားမလည္လုိ႔ ေက်ာင္းမွာပဲေမး၊ေမး၊ အိမ္ကိုပဲ လုိက္ေမးေမးစိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပသည္။ယုတ္စြအဆုံး ကုိယ္စာသြားေမးသည့္အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားလ်က္ႏွင့္ ႀကံဳလွ်င္ပင္စားလက္စပန္းကန္ကို တန္းလန္းထားခဲ့ၿပီး လက္ေဆးလက္သုတ္ကာ ခ်က္ခ်င္းထ၍ ရွင္းျပတတ္ၾကေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားသည္ ဆရာ၊ဆရာမေဟာင္းႀကီးမ်ားကုိ ႏွစ္စဥ္ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕နယ္မ်ားဆုိလွ်င္ ေငြရတုဆရာကန္ေတာ့ပဲြသုိ႔ပင္ ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ေလသည္။
ယေန႔ေခတ္တြင္ကားပညာသည္ ေရာင္းကုန္တစ္ရပ္ျဖစ္လာသည္။ လစာနည္းပါးျခင္းကုိ အေၾကာင္း ျပဳကာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ က်ဴရွင္ဆရာတစ္ပုိင္းျဖစ္လာသည္။ သူငယ္တန္းမွ တကၠသုိလ္အထိ က်ဴရွင္မရွိေသာ အတန္းဟူ၍မရွိေတာ့ေပ။ မူလကစားဝတ္ေနေရးေျပလည္႐ုံ က်ဴရွင္ျပရာမွ ေနာက္ပုိင္းတြင္ေလာဘစိတ္တုိ႔ဦးစီးကာ က်ဴရွင္မွာေမးခြန္းေပးသင္တာေတြ၊ ကုိယ့္က်ဴရွင္မတက္ေသာ ေက်ာင္းသားကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ညစ္တာေတြ လုပ္လာေတာ့သည္။ ဆရာသည္ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါး ကုလားထုိင္ေပၚမွ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ ခုန္ဆင္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။
သည္အထဲစစ္အစုိးရလက္ထက္တစ္ေလွ်ာက္လုံးဆရာေတြကုိ အာဏာရွင္စ႐ုိက္သြတ္သြင္းေပးလုိက္သည္။ မူလတန္းေက်ာင္းမွသည္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြအထိ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးေပါက္ေတြ မွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက "တာဝန္" ဟူေသာ လက္ပတ္အနီႀကီးေတြပတ္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ေစာင့္ၾကပ္ေန ၾကသည္။ စာသင္ေသာဆရာက ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သည့္ စစ္ေဆးေရးအလုပ္လုပ္ေနရသည္။ ပညာသင္ရန္လာေသာ တပည့္မ်ားကုိလည္း တပည့္တုိ႔မျမင္ေတာ့။ ဆူဆူပူပူလုပ္မည့္သူမ်ား၊ မိမိတုိ႔အလုပ္ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ေပးမည့္သူမ်ားဟု သေဘာထားကာ ေက်ာင္းခ်ိန္ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေနာက္က် သည္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ေနာက္က်ရသည့္ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးမေန
No comments:
Post a Comment